De interviews

In dit boek verder persoonlijke ervaringen met hoge intelligentie van onder andere:

Vera Gralike (19) woont in Leiden. Ze heeft kunstgeschiedenis gestudeerd, maar na een jaar een negatief studieadvies gekregen. Dit jaar denkt ze na over een mogelijke andere studie.
“Een aantal mensen in mijn omgeving weet dat ik lid ben van Mensa. Op de middelbare school vertelde ik het aan niemand, behalve aan mijn beste vriendin. De sfeer is daar toch dat je buiten de groep valt als je uitblinkt. Dat ligt aan de leeftijd. De mensen hier op de universiteit zijn veel ervarener, dan lijkt intelligentie niet belangrijk meer. Ik krijg eigenlijk nooit vervelende reacties, hooguit plagerijtjes. Mensen zijn wel nieuwsgierig naar Mensa en vragen wat we daar doen. Ik zeg dan: gewoon, leuke dingen doen met een groep. Daar moet je volgens mij niet geheimzinnig over doen. Ik heb niet het idee dat ik door mijn hoogbegaafdheid problemen heb. Soms gaan dingen te traag voor me, maar voor sommige andere dingen moet ik ook moeite doen. Ik zie hoogbegaafdheid als een voor- en een nadeel. Het voordeel is dat ik de meeste dingen wel kan als ik er wat moeite voor doe. Het nadeel is dat ik daardoor niet kan kiezen, ik wil teveel."

Yvonne Kroonenberg (Schrijfster): Intelligentie was thuis het heilige woord. Mijn vader had het er altijd over, maar ik heb gelukkig geleerd dat er meer bestaat. Een hoog IQ is niet het belangrijkste, maar het is een eigenschap die opvalt en maakt dat je bepaalde eisen stelt. Met name aan jezelf, maar ook aan anderen.

Henk Blokzijl (42) is een zeldzaamheid, ook buiten Mensa. Hij is een tevreden man die al vijfentwintig jaar bij hetzelfde schildersbedrijf werkt. Over een dom jongetje dat werd getest voor het individueel technisch onderwijs, maar toch de lts mocht proberen.
“In de eerste klas van de kleuterschool moesten we propjes plakken. Twee juffen stonden achter me en zeiden verbaasd tegen elkaar: ja, zo kan het ook. Ik had niet opgelet toen ze de klas uitlegden hoe het eigenlijk moest en ik nam mezelf dat erg kwalijk. Dat is het moment geweest dat ik om me heen ben gaan kijken om in het keurslijf te passen. Daar kom je pas achter als je lid bent. Ik kwam bij Mensa door mijn vriendin, zij deed de test en ik deed mee. Ik vond mezelf nooit slim, ik dacht juist dat ik dom was omdat ik mensen mijn visie niet aan het verstand kon brengen. Dat heb ik op het werk ook moeten leren. Het irritante van mij is dat ik altijd gelijk wil hebben en dat vaak ook heb. Mijn baas legt bepaalde beleidszaken al niet meer aan me voor omdat hij zó graag een bepaald doel wil bereiken en ik hem aan het twijfelen breng. Maar voor de jongens op het werk ben ik Henk en Henk is anders dan de rest."

Wubbo Ockels (Hoogleraar Ruimtevaart): Ik merk dat er in Amerika positiever wordt gereageerd op het Mensalidmaatschap dan in Nederland. De Nederlander heeft de kunst nog niet ontwikkeld om te genieten van iemand die iets bijzonders doet of kan.

Carol van Dijk-La Lau is 36. Van haar man en drie kinderen (7, 9 en 11) wist ze wel dat ze hoogbegaafd waren, maar zijzelf? Ze werkte vier jaar als leraar in het primair onderwijs, haar langste baan tot nu toe.  Sinds oktober 2002 is zij voorzitter van Pharos, de vereniging van ouders van hoogbegaafde kinderen.
"Ondanks mijn slimme gezinsleden dacht ik dat ik zelf een IQ had van 120 en verder verbaal lekker vaardig was. Ik had er nooit bij stil gestaan zelf hoogbegaafd te zijn. Tot Eric Ottevanger, collega-bestuurder bij Pharos, me uiteindelijk overhaalde de Mensatest te doen. Bij mijn eerste Mensabijeenkomst wist ik niet wat me overkwam. Mijn grappen werden gewaardeerd en gesprekken gingen lekker van de hak op de tak. Ik kwam helemaal hyper thuis en zat een week lang op een roze wolk. Dat was erg prettig. De wetenschap dat ik hoogbegaafd ben heeft me meer zelfvertrouwen gegeven, er vielen veel dingen op zijn plaats."

Annemarie van Gaal (Mede-eigenaar Independent Media): Als ik op één bepaald punt de vinger zou moeten leggen, dan uit mijn hoge intelligentie zich in oorspronkelijk denken. Ik bewandel nergens de gebaande paden.

<<terug